[SF - WonHyuk] Beauty the Series -YOU'RE MINE- 2/2 by kobamura

posted on 16 Jul 2013 21:15 by kobamura in ShortFiction directory Fiction

Title :: You’re Mine!!! -last-

Pairing :: WonHyuk

Author :: kobamura

Rating :: NC-17

Author’s Note :: เรื่องทุกอย่างเป็นเพียงแค่เหตุการณ์สมมติ  อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ

 

 

อะบาล่ะฮึ่มมมมม

คือ...พร้อมไหม? มันค่อนข้างยาวนะ ^^

 

 

 


 

หลังจากเสร็จสิ้นการถ่ายแบบทุกอย่างไปได้ด้วยดี บรรดาทีมงานและนายแบบต่างเตรียมตัวไปเลี้ยงฉลองในผับที่คุณแดเนียลจองเอาไว้ให้แล้ว แว่วว่าถ้าจัดการธุระเสร็จคุณแดเนียลอาจจะตามมาสมทบด้วยเช่นกัน ร่างบางในชุดไหมพรมสีครีมนั่งฟังรายละเอียดทุกอย่างจนจบก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเตรียมตัวจะกลับเต็มที่ เพราะงานเลี้ยงหลังเลิกงานเป็นอะไรที่เขาไม่ค่อยได้เข้าร่วมอยู่แล้วถ้าไม่มีพี่อีทึกอยู่ด้วย

 

“อ้าว...ไม่ไปด้วยกันหรอฮยอกกี้?” เป็นนายแบบลูกครึ่งคนหนึ่งที่เอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นร่างบางกำลังขอตัวกลับ อึนฮยอกหันมายิ้มให้ก่อนจะตอบ

 

“คือ...ฉันไม่ค่อยเข้าพวกผับเท่าไหร่ แล้วก็ไม่ชอบพวกเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ด้วย”

 

“รายนี้พี่เขาหวงหน่ะ” ฮาราเอ่ยพร้อมกับหัวเราะเมื่อเห็นนายแบบตัวน้อยหันมาทำหน้ามุ่ยใส่

 

“อะไรกันหน่ะ...นายเลี่ยงตลอดเลย คราวก่อนก็ไม่ยอมมาทั้งที่นัดกันไว้แท้ๆ งานนี้ห้ามเบี้ยวนะ ที่งานมันไม่ได้มีแค่เหล้ากับเบียร์หรอกหน่า เดี๋ยวสั่งน้ำผลไม้หรือโคล่าให้ก็ได้ โอเคป่ะ?” เมื่อถูกเอ่ยชวนเสียขนาดนั้นเลยไม่รู้จะปฏิเสธยังไง แล้วยิ่งมินวูเอ่ยขึ้นมาว่าเดี๋ยวดูแลทุกอย่างให้ อึนฮยอกจึงยอมตกลง ซึ่งร่างบางก็ถูกนายแบบลูกครึ่งที่ชื่อเจสันกอดคอพาไปขึ้นรถตู้ของโมเดลลิ่งทันที

 

“ระวังหน่อยก็ดีนะ...” ซีวอนหันมามองเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆกันอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก

 

“อะไรของแกวะ” คุณตากล้องเพียงแค่ไหวไหล่

 

“ก็แค่อยากบอกว่า...เจสันมันไม่ธรรมดา” เอ่ยบอกแค่นั้นแล้วเดินไปสมทบกับทีมงานที่กำลังทยอยกันออกไปด้านนอก ปล่อยให้ร่างสูงยืนหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ตรงนั้นโดยไม่คิดจะไขข้อข้องใจอะไรอีก ซีวอนมองมือที่เปลี่ยนจากกอดคอเป็นโอบเอวบางไว้หลวมๆแล้วคิ้วกระตุกชอบกล หากขายาวกลับก้าวตามไปอย่างเชื่องช้าเพราะยังไงเขาก็ไม่ได้ไปกับรถของโมเดลลิ่งอยู่แล้ว ริมฝีปากได้รูปกระตุกยิ้มเย็น

 

ไอ้นายแบบลูกครึ่งนั่นคงไม่รู้ตัวว่ากำลังจะไม่มีเงาหัวถึงได้มารุ่มร่ามกับคนของเขาอยู่แบบนี้สินะ...

 

 

“เฮ!” เสียงไชโยดังขึ้นพร้อมกับเสียงแก้วนับสิบกระทบกันบ่งบอกว่าเวลาฉลองได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ทุกอย่างดูเรียบร้อยดีเมื่อโซนที่คุณแดเนียลจองไว้ให้เป็นโซนวีไอพีชั้นสองของร้าน งานสังสรรค์จึงไม่มีคนนอกเข้ามารบกวนอย่างที่เป็นกังวลกัน ทุกคนต่างกินดื่มกันอย่างเต็มที่ให้สมกับที่ทุ่มเทให้กับงานไปตั้งแต่เริ่มโปรเจคจนจบงานในวันนี้ โจคยูฮยอนเดินคุยกับกลุ่มนั่นกลุ่มนี้ตามประสาคนกว้างขวางก่อนจะพาตัวเองมายืนแหมะข้างๆเพื่อนร่างสูงที่ยืนจิบเครื่องดื่มคนเดียวเงียบๆอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

 

“เหมือนเด็กน้อยเลยเนอะ” เป็นอีกครั้งของวันที่ซีวอนจะต้องปลายหางตามามองเพื่อนด้วยสายตาที่ระอาเต็มทน

 

“ถ้าเมาแล้วจะพูดไม่รู้เรื่องแบบนี้ ฉันว่าแกไปซุกผู้หญิงซักคนที่เต้นอยู่ข้างล่างจะดีกว่านะ” คยูฮยอนหัวเราะเมื่อสามารถแกล้งเพื่อนให้หงุดหงิดได้สำเร็จ เป็นเพื่อนกันมาขนาดนี้ทำไมจะไม่รู้ว่าเวลาที่ไอ้โย่งนี่กำลังให้ความสนใจกับ “อะไร” บางอย่างอยู่ อย่าได้เข้าไปขัดจังหวะเชียว คราบซาตานจะออกมาแทนหน้ากากเทพบุตรของมันเชียวล่ะ

 

“ก็แค่จะบอกว่าอึนฮยอกเนี่ยน่ารักเหมือนเด็กน้อยเลยเนอะ มาสังสรรค์กันทั้งที กินได้แค่โคล่าอ่ะ แถมยังมีพี่มินวูเป็นผู้ปกครองคอยดูไม่ห่างด้วย” แทบจะสะดุ้งแหย่ต่อไม่ได้เมื่อทันทีที่จบคำชมว่าน่ารัก สายตาพิฆาตก็กราดเข้ามาปะทะทันที นี่ถ้าไม่ได้เป็นเพื่อนกันมานาน เขาอาจจะโดนชกปากแตกไปแล้วก็ได้ โจคยูฮยอนหรี่ตามองเพื่อน เขาว่าเขาเริ่มจับสัญญาณอะไรบางอย่างได้ชัดขึ้นแล้วล่ะ

 

“ถามหน่อยเถอะ เมื่อกี้อ่ะ...แกโมโหหรือว่าแกหึงที่ฉันชมอึนฮยอกต่อหน้าแก? ตอบมาตามตรงถ้าแกยังเห็นฉันเป็นเพื่อน”

 

“จะรู้ไปทำไม”

 

“ฉันว่าคืนนั้นมันต้องมีอะไรมากกว่าที่ฉันคิดแล้วว่ะ แกบอกว่าแกจะแกล้งให้เขาอับอายแล้วหายไปจากชีวิตแกกับจีอา แต่ที่ฉันเห็นนี่...ฉันว่าเขาหนีแกแล้วนะ แต่แกอ่ะวิ่งไล่แล้วรั้งไม่ให้เขาไป” ร่างสูงยกออนเดอะร็อคขึ้นจิบก่อนจะยิ้มให้เพื่อนตัวดีที่เหมือนมันจะรู้จักเขาไปหมดทุกอย่าง

 

“ก็...ไม่จำเป็นต้องปล่อยไปแล้วนี่”

 

“หมายความว่ายังไงวะ? หรือว่าแกจะสามพี?”

 

“ฉันไม