[SF - WonHyuk] Beauty the Series -YOU'RE MINE- 1/2 by kobamura

posted on 16 Jul 2013 20:55 by kobamura in ShortFiction directory Fiction

Title :: You’re Mine!!! -first-

Pairing :: WonHyuk

Author :: kobamura

Rating :: NC-17

Author’s Note :: เรื่องทุกอย่างเป็นเพียงแค่เหตุการณ์สมมติ  อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ

 

มันคือเรื่องราวต่อจาก... Beautiful Body และ Sleeping Beauty ...

 

 

 

 

 

 

“มีงานถ่ายแบบติดต่อมา สนใจหรือเปล่า?” คนที่กำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ธุรกิจอยู่ที่โต๊ะอาหารเงยหน้ามองพี่ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาร่วมโต๊ะ ชเวซีวอนไหวไหล่ก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบ

 

“แล้วพี่ว่าผมสมควรรับไหมล่ะ?”

 

“มันเป็นการถ่ายแบบฉลองครบรอบปีที่เจ็ดของแบรนด์คุณแดเนียล ถ้าพูดถึงความสนิทกันมันก็สมควรจะไปร่วมโปรเจคด้วยนะ อีกอย่างงานนี้ตากล้องชื่อโจคยูฮยอนซะด้วย”

 

“ผมยังติดเลี้ยงข้าวมันอยู่เลย ไม่มีเวลาซักทีทั้งผมทั้งมัน”

 

“ไปวานมันทำอะไรให้ล่ะ ถึงต้องมีเลี้ยงตอบแทน” ชายหนุ่มชะงักก่อนจะเงยหน้ามองพี่ชายที่จ้องเขาราวกับจะจับผิด ริมฝีปากได้รูปยกยิ้มให้พี่ชายเสียหวานหยด

 

“ประสานงานนิดๆหน่อยๆเองพี่ ไม่มีอะไรหรอก”

 

“ฝากมันง้อจีอาให้หรือไง?” กาแฟแทบพ่นออกจากปากเมื่อพี่ชายจับจุดเรื่องได้ราวกับตาเห็น ร่างสูงเผลอกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาจนฮีซอลต้องขมวดคิ้ว

 

“ไม่ใช่แต่ก็ใกล้เคียง...” พอรู้สึกตัวว่ากำลังทำให้พี่ชายสงสัย ซีวอนจึงชวนคุยเรื่องอื่นเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ และแน่นอนว่าฮีซอลไม่ได้ติดใจอะไร เพราะพวกเขาไม่ค่อยจะก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวกันอยู่แล้ว

 

“งานใหญ่แบบนี้ นายแบบ นางแบบท่าจะเยอะ”

 

“ธีมคราวนี้คือชายหนุ่มที่หลากหลาย เท่าที่ดูชื่อก็มีแต่ตัวท็อปทั้งนั้น” ได้ยินแบบนั้นก็ดันสนใจขึ้นมาจริงๆ ซีวอนจึงขอแฟ้มจากพี่ชายไปดู นัยน์ตาคมเป็นประกายวาววับเมื่อเห็นชื่อนายแบบคนสุดท้าย

 

 

...อึนฮยอก...

 

 

“ดูท่างานนี้ผมคงพลาดไม่ได้แล้วล่ะพี่ฮีซอล ตกลงผมรับงานนี้ ขอบคุณที่เป็นธุระจัดการให้นะครับ” เอ่ยบอกพี่ชายเป็นชุดยาวก่อนจะลุกขึ้นคว้าเสื้อสูทมาสวมแล้วเตรียมไปทำงานเมื่อเห็นว่าวันนี้เขาสายไปพอสมควรแล้ว หากริมฝีปากได้รูปกลับยิ้มกว้างราวกับคนอารมณ์ดีต่างจากทุกครั้ง อาจจะเป็นเพราะ...เขากำลังจะได้เจอใครบางคน แค่คิดถึงก็ริมฝีปากก็กระตุกยิ้มกว้างหุบไม่ลงเสียอย่างนั้น

 

ไม่เจอกันอาทิตย์นึง ภรรยาสุดที่รักของเขาจะเป็นยังไงบ้างนะ...

 

 

“งานของคุณแดเนียลหรือครับพี่อีทึก?” นัยน์ตาเรียวมองพี่ชายที่เดินมานั่งข้างๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปรับชามผลไม้ที่เพิ่งปอกเสร็จใหม่ๆมานั่งกินระหว่างนั่งดูโทรทัศน์ด้วยกัน

 

“อืม ติดต่อมาตั้งแต่เมื่อวานแล้วล่ะ แต่พี่เห็นว่าเราไม่ค่อยสบาย เลยอยากจะมาถามดูก่อนว่าจะรับงานนี้ไหม”

 

“ผมอ่ะนะไม่สบาย?” หันมามองพี่ชายด้วยสายตางงๆ ก่อนจะหลบตาวูบเมื่อพี่ชายตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

 

“ก็ที่หายตัวไปนอนกกแม่สาวคนใหม่มาทั้งวันทั้งคืนไง พี่เตือนแล้วใช่ไหมว่าทำอะไรอย่าหักโหม แล้วเป็นยังไง? ไม่สบายไปสองสามวัน ดีนะที่ช่วงอาทิตย์นี้พี่ไม่ได้รับงานอะไรไว้ ไม่งั้นคงไม่มีทางได้มานั่งกินแอปเปิ้ลสบายใจแบบนี้หรอกจริงไหม?”

 

“เอ่อ...”

 

“แล้วตกลงจะบอกพี่ได้หรือยังว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ใช่คนที่ไปถ่ายแบบที่อิตาลีเมื่ออาทิตย์ก่อนหรือเปล่า?”

 

“เอ่อ...คือ...”

 

“คืออะไร?”

 

“พี่ตอบตกลงไปเถอะครับ ผมไม่เป็นอะไรแล้ว” ตอบเสียงอ่อยก่อนจะนั่งกินแอปเปิ้ลในชามที่กอดเอาไว้เงียบๆ อีทึกมองน้องชายก่อนจะถอนใจ เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับอึนฮยอก ถามอะไรก็ไม่ค่อยจะตอบแถมยังดูเก็บตัวเงียบกว่าแต่ก่อนทั้งที่ปกติก็ออกจะเป็นเด็กไฮเปอร์ ถึงจะอดเป็นห่วงกับอาการน้องชายไม่ได้...แต่ก็นั่นแหละ อึนฮยอกโตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว จะให้เขาคอยตามดูทุกฝีก้าวเหมือนตอนเด็กๆก็คงไม่ไหว

 

“งั้น...ถ้าได้ตารางแล้วจะส่งข้อความมาบอกแล้วกันนะ”

 

“ขอบคุณครับพี่”

 

 

 

“เฮ้ยๆ คุณชเว เชิญทางนี้หน่อยสิวะครับ” เมื่อเดินเข้ามาในสตูดิโอยังไม่ทันจะโปรยยิ้มให้สต๊าฟสาวๆครบทุกคนก็ถูกช่างภาพมือทองกวักมือเรียกให้ไปหา

 

“มีอะไรไอ้คุณโจ” เดินมานั่งข้างเพื่อนที่กำลังนั่งขัดถูกล้องตัวโปรดอยู่

 

“ฉันนึกว่าแกจะไม่รับงานนี้ซะอีก เห็นช่วงนี้ยุ่งๆนี่หว่า”

 

“งานสำคัญแบบนี้ แกก็น่าจะรู้ว่าฉันไม่พลาดแน่นอน” คยูฮยอนหรี่ตามองเพื่อนก่อนจะกดชัตเตอร์ใส่ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังฉายแววเจ้าเล่ห์

 

“ห้ามก่อเรื่องนะเว้ย วันนี้อึนฮยอกก็มีถ่ายแบบที่นี่เหมือนกัน” ซีวอนมองเพื่อนที่พูดดักทางไว้ก่อนจะหัวเราะเบาๆ

 

“แกคิดว่าฉันจะก่อเรื่องอะไร?”

 

“ไม่รู้แหละ แต่เห็นหน้าแกแล้วฉันรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรซักอย่าง” ซีวอนมองเพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่อนุบาลด้วยรอยยิ้ม เขาไม่แปลกใจเลยที่คยูฮยอนจะอ่านอะไรบางอย่างในตัวเขาออก มือหนาจึงตบไหล่เพื่อนไม่เบานักเป็นเชิงเตือนกรายๆ

 

“แกมีหน้าที่ถ่ายรูปก็ถ่ายไป อย่ามาจับผิดอะไรนอกเหนือหน้าที่เลย”

 

“จะบอกว่ากูเสือกก็ด่ามาตรงๆเถอะครับ”

 

“ความหมายก็...ตามนั้นแหละ” เอ่ยยิ้มๆก่อนจะเดินไปพักที่ห้องแต่งตัวที่บรรดานายแบบเริ่มทยอยกันมาเรื่อยๆ นัยน์ตาคมกวาดตามองไปรอบห้องระหว่างถูกจัดแต่งทรงผมอย่างอารมณ์ดี

 

ที่รักของเขายังไม่มาอีกหรอเนี่ย...

 

“ขอโทษที่มาสายครับ” อึนฮยอกที่เพิ่งมาถึงเป็นคนสุดท้ายเปิดประตูเข้ามาในห้องพักก่อนจะโค้งขอโทษรอบทิศ เนื่องจากข้างนอกฝนตก จึงทำให้เขามาช้าไปเกือบครึ่งชั่วโมง ทุกคนต่างมองอึนฮยอกด้วยความแปลกตาจนเจ้าตัวเริ่มเก้อเขิน

 

“เอ่อ...หัวทองนี่ดูแปลกๆหรอครับ?” จับปอยผมสีทองก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ก็คุณแดเนียลบอกว่างานนี้อยากให้ทำผมสีทองมาเพราะเตรียมชุดที่เข้ากันเอาไว้ให้แล้ว เขาก็เลยลงทุนไปย้อมมาให้ แต่พอเจอสายตาทุกคนแบบนี้ ความมั่นใจที่อุตส่าห์สร้างมาเต็มร้อยจากร้านก็แทบละลายหายไปหมด

 

“ไม่หรอกจ๊ะ แค่ดูไม่ชินตาเท่านั้นเอง แต่พอมองนานๆแล้วก็น่ารักดี เหมือนลูกเจี๊ยบเลย” หญิงสาวสไตล์ลิสต์เอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนจะพาร่างบางไปแต่งหน้าทำผม

 

“พี่ฮาราน่าจะเปรียบผมเป็นราชสีห์อะไรแบบนี้มากกว่านะครับ ทำไมถึงเปรียบซะเป็นลูกเจี๊ยบแบบนั้นล่ะครับ”

 

“ตัวเล็กซะขนาดนี้ เป็นลูกเจี๊ยบก็พอจ๊ะ” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะก่อนจะจับนายแบบตัวน้อยที่งอนจนแก้มป่องทำผมตามแบบที่เตรียมเอาไว้

 

“เดี๋ยวต้องเพ้นต์ลายที่คอกับมือด้วยนะ” เอ่ยคุยกับคนที่เริ่มหยิบไอโฟนขึ้นมาเล่นเกม อึนฮยอกพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เขาทำงานกับทีมของคุณแดเนียลมานานจนสนิทกัน อะไรที่ว่าดีเขาก็เห็นด้วยทั้งนั้นแหละ

 

“เอาล่ะ...เสร็จแล้ว ไปเปลี่ยนชุดที่ห้องโน้นแล้วค่อยมาใส่มงกุฎก่อนเข้าฉากแล้วกัน ชุดสีแดงนะจ๊ะ พี่เขียนชื่อให้ตรงราวแขวนเสื้อเรียบร้อยแล้ว” ร่างบางพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจก่อนจะหยิบเสื้อคลุมมาสวม เพราะเมื่อครู่ต้องถอดเสื้อให้เพ้นต์ตรงช่วงคอและมือ กว่าจะรอให้แห้งอีก เล่นเอานั่งหนาวอยู่ตั้งนาน

 

“เสื้ออะไรของคุณแดเนียลเนี่ย” เดินเข้าไปในห้องเปลี่ยนเสื้อที่แยกออกมาอีกห้อง เมื่อมองไปรอบๆแล้วก็ไม่เจอใครเลย สงสัยสต๊าฟจะไปช่วยในส่วนที่กำลังถ่ายแบบกันอยู่ตอนนี้ อึนฮยอกจึงเดินตรงไปที่ราวแขวนเสื้อตามที่พี่ฮาราบอก มือเรียวหยิบชุดยาวกรอมเท้าสีแดงสดขึ้นมาเพ่งดู ข้างๆกันเป็นเสื้อคลุมเนื้อบางสีแดงตัวยาวพร้อมเข็มขัดให้อีกหนึ่งชุด เอ้อ...มีรองเท้าสานสีดำให้อีกคู่นึงด้วย

 

ถ้าเป็นชุดสีขาวนี่เขาคงคิดว่าตัวเองได้อิมเมทเป็นนักบุญแน่ๆ

 

เมื่อมองซ้ายมองขวาแล้วไม่เห็นใคร มือเรียวจึงปลดเสื้อคลุมสีขาวออกแล้วคว้าชุดตัวยาวมาสวมอย่างรวดเร็ว ระหว่างที่กำลังให้ความสนใจกับการคาดเข็มขัดก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อถูกสวมกอดจากด้านหลังพร้อมกับแรงกดหนักๆที่ข้างแก้ม อึนฮยอกรีบสะบัดตัวออกมาหันไปมองผู้บุกรุก นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายถนัดตา

 

“แก!” คนถูกเรียกยิ้มกว้างก่อนจะเอียงตัวหลบหมัดที่พุ่งเข้ามาหา มือหนาคว้าแขนเรียวเอาไว้แล้วดึงคนตัวเล็กเข้ามาอยู่ในอ้อมกอด ซีวอนยิ่งอารมณ์ดีมากยิ่งขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายพยายามดิ้นใ