[SF - Super Junior] Flower Boys by kobamura

posted on 14 Feb 2013 12:41 by kobamura in ShortFiction directory Fiction

Title :: Flower Boys

Pairing :: WonHyuk / YeRyeo / KyuMin / KangTeuk / KiHae / HanChul

Author :: kobamura

Rating :: PG - 13

Author’s Note :: เรื่องทุกอย่างเป็นเพียงแค่เหตุการณ์สมมติ  อ่านเพื่อความบันเทิงนะคะ

 

 


 

กิจกรรมพิเศษต้อนรับวาเลนไทน์ ร้าน Flower Boys

บริการส่งดอกไม้ทั่วมหาวิทยาลัย (สามารถเลือกคนส่งได้)

สนใจติดต่อ - นาริ (แฟนชินดง)

 

อีกอาทิตย์เดียวก็จะวันวาเลนไทน์แล้ว บรรดาคนโสดล้วนแต่โอดครวญถึงไฟริษยาที่จะประทุขึ้นมาเป็นพิเศษในวันแห่งความรักนี้ หากเพียงชั่วข้ามคืนความคิดนั้นก็เปลี่ยนไปเมื่อรุ่งเช้ามีป้ายประกาศติดไปทั่วตามบอร์ดสำคัญต่างๆของมหาวิทยาลัย คนโสดและไม่โสดต่างไปรุมดูป้ายประกาศแล้วกรี๊ดกร๊าดกับโปรโมชั่นร้านดอกไม้เปิดใหม่ของแฟนปู่มหา’ลัยอย่างพี่ชินดงปีแปดที่เป็นที่เคารพสักการะของรุ่นน้องคณะศิลปศาสตร์และคณะอื่นๆทั่วมหาวิทยาลัย ไม่เคารพได้ยังไงกัน ขนาดพี่นาริเรียนจบจนเปิดกิจการทำธุรกิจร้านดอกไม้ไปแล้ว พี่ชินดงยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยอยู่...อูยยยย...

 

กลับเข้ามาเรื่องโปรโมชั่นสุดซี๊ด

 

จะไม่ได้กรี๊ดกันได้ยังไงในเมื่อในใบโปรโมชั่นนั้นแนบรูปภาพของหนุ่มส่งดอกไม้เอาไว้ให้เลือกด้วย ก็คงจะไม่จี๊ดใจสาวๆเท่าไหร่ถ้าหกหนุ่มบนป้ายประกาศนั่นไม่ใช่เดือนคณะสุดหล่อขวัญใจสาวๆทั้งเดือนรุ่นพี่หรือแม้แต่เดือนป้ายแดงที่เพิ่งจะรับตำแหน่งไปหมาดๆเมื่องานเฟรชชี่ที่ผ่านมา ประกอบด้วยใครกันบ้างไปดูกัน...

 

 

ฮันคยอง...คณะศึกษาฯ เอกการสอนภาษาจีน ปี 4

เยซอง...คณะดุริยางค์ฯ เอกขับร้อง ปี 4

คังอิน...คณะวิศวะฯ เอกเครื่องกล ปี 3

ซีวอน...คณะบริหาร เอกการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ ปี 2

คิบอม...คณะรัฐศาสตร์ เอกความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ ปี 2

คยูฮยอน...คณะวิทยาศาสตร์ เอกคณิตศาสตร์ ปี 1

 

 

งานนี้สาวโสดต่างวางแผนขอเพ้อฝันรับวันวาเลนไทน์เสียจนยอดออร์เดอร์แทบจะล้นออกมานอกร้านดอกไม้ของนาริ เรียกได้ว่าขอทุ่มเท่าไหร่เท่ากันเพื่อให้หนุ่มในฝันได้มาส่งดอกไม้ให้ในวันพิเศษแบบนี้ ถึงมันจะเป็นการส่งดอกไม้ตามหน้าที่ แต่คนจะเพ้ออ่ะ...มีปัญหาไหม?

 

 

ว่าแต่...ออร์เดอร์หลักร้อย...

ถึงจะหารหกก็ไม่ใช่น้อยๆนะ

 

 

“พี่บ้าหรือเปล่า...ออร์เดอร์มาเป็นร้อย! อะดรีนารีนผมติดลบหมดแล้วเนี่ย” คยูฮยอนที่เห็นจำนวนรายชื่อในใบรับออร์เดอร์ที่ระบุว่าต้องการให้เขาไปส่งดอกไม้ให้ยาวเป็นหางว่าว ไม่ต้องเรียนกันล่ะทีนี้ แคลคูลัสสองมันไม่ใช่ง่ายๆนะ เผลอนั่งเหม่อไปห้านาทีก็มึนตึบแล้ว แล้วนี่ต้องโดดทั้งคลาส?!

 

“ยังไม่ถึงครึ่งร้อยด้วยซ้ำทำเป็นบ่น แกลองไปดูใบรายการของซีวอนไป ส่งทั้งวันยังไม่รู้ว่าจะครบหรือเปล่าด้วยซ้ำ” คังอินที่เพิ่งถอนหายใจทิ้งไปหนักๆกับจำนวนออร์เดอร์ของตัวเองพยักพเยิดให้น้องเล็กหันไปดูสุดหล่อพ่อทุกคณะที่นั่งหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ไม่ไกลนัก

 

“ร้อยกว่าคนเองพี่คังอิน เดี๋ยวให้คยูฮยอนคำนวณความเร็วในการส่งให้ก็ได้ ลองวิชาไง”

 

“ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเลยนะ แกได้ไปกี่คนหน่ะคิบอม” หนุ่มรัฐศาสตร์อมยิ้มก่อนจะมองรายชื่อคนสุดท้ายในลิสต์

 

“พอๆกับคยูฮยอนนั่นแหละพี่ เห็นโวยวายกันไปหมดแล้วก็เลยไม่รู้จะโวยวายไปทำไม”

 

“แล้วเยซองกับฮันคยองล่ะ”

 

“ฉันโชคดีหน่อยที่ไม่ป๊อบแบบพวกแก ส่งแค่ช่วงครึ่งเช้าก็น่าจะเสร็จ” และนั่นคงจะเป็นครั้งแรกที่ทุกคนอิจฉาความไม่ค่อยป๊อบของเยซอง อย่าว่าไป...เวลาเยซองขึ้นเวทีร้องสดทีไร ซีวอนก็ซีวอนเถอะ...ดับครับ

 

 

เพราะว่าคนเรานั้นต่างก็มีเสน่ห์ที่แตกต่างกันไป

 

 

“ของฉันก็ไม่เท่าไหร่ ทำเวลาดีๆก็น่าจะส่งเสร็จบ่ายๆ”

 

“บอกแล้วไงว่าให้คยูฮยอนมันคำนวณ จะใส่สูทถอดรูทอะไรก็จัดไป”

 

“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งพี่ แค่จัดกรุ๊ปคณะก็พอ แบบว่าไปถึงแล้วก็โยนตูมเดียวเสร็จอะไรแบบนี้”

 

“เด็กสมัยนี้แม่งเถื่อน ใจไม่แข็งแม่งอยู่ด้วยไม่ได้” คังอินเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะพลางตบหัวน้องใหม่ที่เพิ่งรับเข้ากลุ่มมาได้ไม่นานเบาๆ คยูฮยอนลูบหัวตัวเองก่อนจะเถียงตามประสาเด็กวิทย์มีหลักการ

 

“แค่ไปส่งดอกไม้นี่พี่ ไม่ได้เอาไปให้แฟนจริงๆซักหน่อย”

 

“สร้างความประทับใจให้เขาหน่อยก็ได้มั้ง” คิบอมที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เขาหันไปก้มศีรษะขอบคุณเมื่อนาริยื่นแก้วคาปูชิโน่เย็นที่เพิ่งไปสั่งมาแจกให้น้องๆแต่ละคน

 

“ยอดจองเยอะไปไหม? ขนาดพี่ชินดงยังบอกเลยว่าหนักไป ถ้าไม่ไหวพี่ลดยอดให้ได้นะ”

 

“ถ้าลดยอดแล้วจะถูกโวยกลับมาไหมพี่นาริ?” หญิงสาวร่างเล็กหัวเราะกับคำถามจากซีวอน ดูจากความหวังของสาวๆทั่วมหาวิทยาลัยที่จะได้รับดอกไม้จากหนุ่มในฝันในวันวาเลนไทน์แล้ว...

 

“ก็ต้องโดนหนักอยู่แล้ว”

 

“งั้นอย่าเลย ส่งตามนี้แหละ อีกอย่าง...พวกเราก็เป็นฝ่ายรับปากพี่นาริไปเองว่าจะทำ ช่วยไม่ได้นี่นะ ผลตอบรับกลับดีเกินคาดขนาดนี้”

 

“นั่นสิ...จากที่เล่นกันขำๆซักจะขำไม่ออกซะแล้ว”

 

“ทำเป็นพูดไป ใครจะไปรู้...เราอาจจะเจอสาวในสเปคซักคนจากการส่งดอกไม้ครั้งนี้ก็ได้นะ” ทุกคนต่างหันไปมองหนุ่มชาวจีนที่นั่งเงียบนั่งไล่รายชื่อในลิสต์ของตัวเองอยู่เป็นนาน...สงสัยสะกดชื่ออยู่จะได้เรียกไม่ผิด

 

 

เออ...จะว่าไป...ที่ฮันคยองพูดก็เข้าท่าอยู่นะ

 

 

 

 

“เซ็ตสุดท้าย...” ชายหนุ่มพูดเบาๆกับตัวเองระหว่างที่เดินเข้าไปในคณะของตัวเอง ใช่แล้ว...ดอกกุหลาบสิบกว่าดอกที่ถูกเข้าช่ออย่างดีในอ้อมกอดเขาให้นำมาส่งที่คณะของเขาเอง เยซองยิ้มบางๆให้รุ่นน้องที่เอ่ยแซวอาชีพใหม่ของเขาในวันนี้อย่างไม่ขาดสายเพื่อหาหญิงสาวเจ้าของดอกไม้

 

“พี่เยซองทางนี้ๆ”

 

“ปีนี้ถึงขนาดซื้อดอกไม้ให้ตัวเองเลยหรอมิยอน?” เอ่ยแซวรุ่นน้องปีสองที่เป็นน้องเอ็นดูของเพื่อนสนิท น่าแปลกอยู่ไม่น้อยเมื่อเจอสาวเจ้าแล้วพบว่าดอกไม้ทั้งหมดที่เขาหอบเข้าคณะมาเป็นของเจ้าตัวและเพื่อนๆในกลุ่มทั้งหมด

 

“มีแฟนกันทั้งกลุ่มแล้วไม่ใช่หรอ? แต่ยังต้องมาซื้อดอกกุหลาบให้ตัวเองอีกเนี่ยนะ? พิจารณาตัวเองได้แล้วมั้ง”

 

“พี่เยซอง! ร้ายกาจมาก!”

 

“ก็พูดเรื่องจริงนี่...” ยกยิ้มขำๆเมื่อรุ่นน้องสาวๆในกลุ่มอย่างโวยวายเป็นการใหญ่ว่าเดี๋ยวแฟนพวกหล่อนก็มาเซอร์ไพร์สหลังเลิกเรียน บางคนถึงกับบอกว่ามีแพลนไปเดทกันถึงเช้าด้วยซ้ำ

 

“แล้วจะสั่งดอกไม้ทำไม?”

 

“สั่งให้รุ่นน้อง”

 

“อ้าว...ที่แท้ซุกกิ๊กหญ้าอ่อนกันหรอเนี่ย?”

 

“ไม่ใช่!!!” เรียกได้ว่าการแกล้งน้องๆถือว่าเป็นสิ่งที่มีความสุขที่สุด หลังจากหยุดพายุโวยวายของสาวๆได้เยซองก็เอ่ยถามว่าตกลงเขาต้องเอาดอกไม้พวกนี้ไปส่งให้ใคร ซึ่งทั้งกลุ่มก็ต่างเอ่ยเป็นเสียงเดียวกัน

 

“...คิมเรียวอุค?”

 

.
.
.
.
.

 

“นายจะเอาไปให้พี่เขาตอนไหนอ่ะอุคกี้?” คนตัวเล็กที่กำลังนั่งเรียงช็อคโกแลตเล็กๆใส่โหลพลาสติกรูปเต่าเงยหน้ามองเพื่อนก่อนจะยิ้มบาง

 

“ถ้าเจอก็ให้ ถ้าไม่เจอ...ก็เอากลับบ้าน”

 

“แต่วันนี้เห็นว่าพี่เขาต้องไปส่งกุหลาบทั่วมหาวิทยาลัยเลยไม่ใช่หรอ? ไม่น่าจะเข้าคณะหรอกมั้ง”

 

“............................” มุนอามองเพื่อนที่หมองลงไปถนัดตาแล้วถอนใจเฮือกใหญ่

 

“ฉันบอกแล้วว่าให้นายสั่งดอกไม้พี่เขา พอพี่เขาเอาดอกไม้มาให้นายก็ให้ช็อคโกแลตพี่เขาไป ได้ให้ชัวร์ๆแน่”

 

“ถ้าทำแบบนั้นก็เหมือนบังคับพี่เขาให้มาหาหน่ะสิ”

 

“แล้วมานั่งหวังลมๆแร้งๆว่าจะเจอหรือเปล่าแบบนี้หน่ะหรอ? ฮึ่ย!!” อยากจะจับเพื่อนตัวเล็กมาเขย่าแรงๆให้หายหมั่นเขี้ยว แต่ก็ติดเสียงทุ้มที่เอ่ยขัดขึ้นมา

 

“โทษทีนะ...” รุ่นน้องปีหนึ่งสองคนถึงกับตาโตเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาทักเป็นใคร และคนที่ตกใจมากที่สุดคงไม่พ้น...คิมเรียวอุค

 

“มีคนสั่งดอกไม้ให้เราหน่ะ...คิมเรียวอุคใช่ไหม?”

 

“คะ...ครับ” พยักหน้ารัวๆพลางก้มหน้างุด เกิดอาการไม่กล้ามองหน้ารุ่นพี่ขึ้นมาเสียอย่างนั้น มุนอาที่เพิ่งตั้งหลักได้หันไปมองเพื่อนแล้วรู้สึกขัดใจ ไหนบอกว่าถ้าเจอแล้วจะให้ช็อคโกแลตไง เอาแต่ก้มหน้าแบบนี้จะได้ให้กันไหมล่ะ!

 

“ใครเป็นคนสั่งดอกไม้มาให้หรอคะรุ่นพี่?”

 

“พวกมิยอนหน่ะ เป็นสายรหัสกันใช่ไหม?”

 

“ครับ...”

 

“แย่หน่อยนะดันถูกแม่พวกนี้เอ็นดูเข้าให้แล้ว ชีวิตปีหนึ่งอาจจะไม่ค่อยสงบสุขเท่าไหร่ แต่ก็คง...สนุกดี” เอ่ยยิ้มๆพลางยื่นดอกกุหลาบเต็มอ้อมกอดให้ ซึ่งเรียวอุคก็ลุกขึ้นมารับแล้วก้มหน้างุดตามเดิม

 

“พี่อยู่ปีสี่แล้ว ไม่ได้ว๊ากรุ่นเรา ไม่ต้องกลัวขนาดนั้นก็ได้มั้ง” เอ่ยแซวกับคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนก้มหน้าจนแทบจะซุกไปกับช่อกุหลาบอยู่แล้ว เมื่อเห็นรุ่นน้องยังคงเงียบก็เลยไม่รู้จะชวนคุยอะไรต่อ อีกอย่างงานเขาก็เสร็จแล้วด้วย กลับไปรอเจ้าพวกนั้นที่ร้านพี่นาริดีกว่า

 

“เอ่อ...พี่เยซองครับ” คนเป็นพี่หันกลับมามองรุ่นน้องตัวเล็กที่หันไปวางกุหลาบกับโต๊ะ แล้วหยิบอะไรบางอย่างเดินมาหา

 

“ช็อคโกแลตครับ ช่วยรับด้วยนะครับ!” ก้มหน้าหลับตาปี๋แล้วยื่นกระปุกช็อคโกแลตรูปเต่าให้รุ่นพี่ที่ชื่นชอบ เยซองมองท่านี้น่ารักๆนั้นแล้วหัวเราะเบาๆ

 

“ใส่โหลเต่ามาด้วยนะเนี่ย แสดงว่าตั้งใจให้สินะ”

 

“คะ...ครับ”

 

“ขอบใจนะ” รับกระปุกช็อคโกแลตมา แล้วส่งยิ้มบางๆให้ เมื่อเจ้าตัวเล็กยังไม่พูดอะไร เยซองจึงเดินออกไปจากตรงนั้น มุนอารีบวิ่งมาหาเพื่อนเมื่อร