[SF - WonHyuk] I wanna love you -middle- by kobamura

posted on 08 Nov 2012 21:44 by kobamura in ShortFiction directory Fiction
 

 

 

 

 

 

 


...ติ๊งต่อง...

 

 

คนที่กำลังนั่งดูรายการโทรทัศน์หันไปมองนาฬิกาฝาผนังที่บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ใครกันที่มาหาเขาดึกดื่นแบบนี้ ฮยอกแจวางรีโมทก่อนจะเดินไปกดอินเตอร์โฟนดูแล้วก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นเมื่อหน้าจอปรากฏใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังโบกมือหยอยๆให้อยู่หน้าประตู

 

“คุณซีวอน?” คนที่ยืนใช้แขนข้างหนึ่งยันกำแพงไว้เงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มให้เจ้าของห้อง

 

“วันนี้คุณแต่งตัวน่ารักดีนะ” ฮยอกแจถึงกับหน้าร้อนฉ่าเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าเขาเพียงสวมชุดนอนยาวลายลูกไก่เท่านั้น ก็ใครจะไปนึกว่าจะมีแขกมาที่ห้องยามวิกาลแบบนี้ล่ะห๊ะ!  

 

“อย่ามาพูดแซว ว่าแต่คุณมาหาผมทำไม จะมาซ้อมเต้นตอนเที่ยงคืนแบบนี้ผมก็ไม่เอานะ จะนอนแล้ว” ยืนคุยกันมาจนถึงตอนนี้ฮยอกแจเริ่มรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ ซีวอนดูจะเลื้อยๆชอบกล แถมยังกลิ่นเหล้านี่อีก เมามาเรอะ?

 

“ผมไม่ฟิตขนาดนั้นหรอกหน่าคุณ”

 

“แล้วคุณมาหาผมทำไมเนี่ย”

 

“มาขอนอนด้วย” นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อได้ยินคำตอบนั้น เป็นอะไรมากไหมเนี่ยชเวซีวอน

 

“คุณว่าอะไรนะ?!”

 

“ผมขับรถกลับบ้านไม่ไหวแล้วอ่ะ คอนโดคุณหน่ะใกล้ที่สุดแล้ว ขอนอนด้วยคืนนึงนะ” อธิบายด้วยน้ำเสียงติดอ้อแอ้นิดหน่อย ฮยอกแจถึงกับถอนใจเฮือกใหญ่

 

“ขอถามอย่างนึงเถอะ เมาหรือเปล่าเนี่ย”

 

“นิดนึง...” คนกรึ่มๆยิ้มซะหวานหยด

 

“พอดีต้องเข้าฉากแข่งกินโชจูหน่ะ มันก็เลยนิดนึง...” คุณเทรนเนอร์ถอนใจเบาๆก่อนจะเปิดทางให้ร่างสูงเดินเซๆเข้ามาในห้อง ยังอุตส่าห์ขับรถมาถึงคอนโดแล้วขึ้นมาบนห้องเขาได้โดยไม่ตายกลางทางก็นับว่ามีความมานะสูงมากแล้วนะ จะให้ใจร้ายไล่กลับไปแบบนี้ก็คงจะเกินไป  

 

“คุณจะเอาอะไรแก้แฮงค์ไหม?” ปิดประตูห้องเสร็จก็เดินตามชายหนุ่มเข้ามาด้านใน ซีวอนทิ้งตัวลงนั่งกับโซฟาก่อนจะเอนตัวลงนอนราวกับกดปุ่มชัทดาวน์ตัวเองไปแล้ว

 

“คุณซีวอน?” เอ่ยเรียกอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังคงนอนคว่ำอยู่เงียบๆ หลับไปแล้วหรอ?

 

“เฮ้ย...คุณ! นี่มันโซฟานะ นอนตรงนี้มันหนาวเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ไปนอนในห้องไป ลุกเดี๋ยวนี้!” ดึงแขนหนาขึ้นมาแล้วออกแรงกระตุกอยู่สองสามที แต่อีกฝ่ายก็ยังคงนอนนิ่ง เมื่อเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมลุก ร่างบางจึงลุกขึ้นเท้าเอวฉับ

 

“ถ้าคุณไม่ลุก ผมจะเอาน้ำมาสาดคุณแล้วนะ”

 

“ดุจังเลยแม่เสือ...” ถึงจะเป็นเสียงบ่นเบาๆ แต่ในห้องที่เงียบขนาดนี้ทำไมเขาจะไม่ได้ยิน

 

“ชเวซีวอน!!”

 

“ลุกแล้วคร๊าบบบบ” คนเมากรึ่มๆพยายามยันร่างกายครึ่งหลับครึ่งตื่นของตัวเองขึ้นมานั่งคอพับคออ่อน นัยน์ตาคมมองสบกับคนที่ยืนกอดอกอยู่ ก่อนจะยื่นมือไปหาเป็นเชิงว่าให้ช่วยดึงเขาขึ้นไปที หมดปัญญากับร่างกายตัวเองเพียงเท่านี้แล้วจริงๆ

 

“คุณนี่จริงๆเลยนะ ทำไมยิ่งรู้จักกัน ดีกรีความเป็นสุดยอดพระเอกเพอร์เฟคของคุณมันยิ่งดิ่งลงเหวยังไงไม่รู้” ฮยอกแจถอนใจหนักๆแล้วเดินมาจับมือทั้งสองข้าง สูดลมหายใจลึกๆอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะออกแรงดึงสุดกำลัง

 

“แต่ผมนะ ยิ่งรู้จักคุณ ก็ยิ่งเห็นดีกรีความน่ารักของคุณพุ่งขึ้นตลอด ป่านนี้มันคงทะลุมาตรวัดของผมไปแล้วล่ะ” ในที่สุดก็ลุกขึ้นยืนได้สำเร็จ มือหนาจึงโอบไหล่บางไว้เป็นหลักยึดแล้วค่อยๆเดินไปทั้งที่ตาจะปิดเต็มทน

 

“ทำเป็นปากดีนะ”

 

“อย่าถือสาคนเมาสิ” เดินกอดคอกันมาจนจะพ้นโซฟาอยู่แล้ว ขาของซีวอนดันไปขัดกับขาโต๊ะเล็กหน้าโทรทัศน์ทำให้ล้มคว่ำไปทั้งคู่ ฮยอกแจถึงกลับหลับตาปี๋เมื่อคิดว่าคราวนี้หัวเขาคงฟาดฟื้นไปพร้อมกับถูกคนตัวโตล้มทับด้วยเป็นแน่ แต่กลับผิดคาดเมื่อเป็นอีกครั้งที่ซีวอนเอามือรองศีรษะเขาไว้ได้ทัน

 

“เจ๊ากันนะ...” ฮยอกแจได้แต่มองคนที่คร่อมตัวเองอย่างไม่เข้าใจ

 

“คราวก่อนเราล้มเพราะคุณพลาดไง แต่คราวนี้ผมพลาดเอง”

 

“คุณนี่...เมาแล้วพูดเยอะกว่าปกตินะเนี่ย”

 

“ทำเยอะกว่าปกติก็ยังได้นะคุณ...”

 

“ไอ้ที่ว่าเยอะนี่ทำอะไร” เห็นมุมปากนั้นยกขึ้นแล้วรู้สึกไม่น่าไว้วางใจชอบกล

 

“แล้วคุณคิดว่าผมจะทำอะไรล่ะ?”

 

“ลุกขึ้นได้แล้วหน่า” สถานการณ์ล่อแหลมชอบกล ฮยอกแจบอกกับตัวเองอย่างนั้นก่อนจะรีบดันให้อีกฝ่ายเลิกปล่อยตัวทับเขาเสียที คิดว่าตัวเองหนักเท่าปุยนุ่นหรือไงกันนะ? ทิ้งตัวลงมาแบบไม่คิดเลยว่าเขาจะแบนตายไปก่อนหรือเปล่า

 

“ปากคุณนี่ดูนิ่มๆจังเลยเนอะ อย่างกับเยลลี่แหน่ะ” เอ่ยจบก็แนบริมฝีปากลงมาทาบทับกับกลีบปากนุ่ม บดคลึงแผ่วเบาก่อนจะถอนออกมาอย่างเชื่องช้า คนถูกกระทำได้แต่นอนนิ่งเบิกตาค้าง

 

“ริมฝีปากคุณนุ่มอย่างที่คิดไว้จริงๆด้วย” คนถูกชมหน้าร้อนจนแทบระเบิด มือเรียวผลักอกกว้างให้ออกห่างแล้วถอยออกมา ปลายนิ้วยกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองก่อนจะหันกลับไปมองโจรขโมยจูบเมื่อครู่ เมื่อเห็นชายหนุ่มคลี่ยิ้มหวานให้ก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินลิ่วๆกลับเข้าไปในห้องนอน

 

“นอนอยู่ข้างนอกนี่แหละ! นอนให้ยุงหามไปกินเลยไป!” ซีวอนมองบานประตูห้องนอนที่ปิดดังโครมใหญ่แล้วหัวเราะเบาๆ มือหนายกขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองก่อนจะล้มตัวนอนมันตรงนั้น

 

 

เกือบหยุดไม่ได้ซะแล้ว... 

 

 

 

 

“นี่คุณ...เต้นอะไรชิดขนาดนี้ จะรวมร่างกันหรือไง?” คุณเทรนเนอร์เงยหน้ามองคนที่ขยับตัวเข้ามาหาเสียชิดจนเขาแทบจะเต้นสเต็ปต่อไปไม่ได้ ซีวอนไม่ได้เอ่ยแก้ตัวอะไรนอกจากยืนยิ้มๆให้คนตรงหน้าทวนท่าให้อีกครั้ง

 

“คุณยื่นมาทาบมือกับผมแบบนี้ ไม่ต้องแช่นะ แค่แปะๆแบบไฮไฟว์ก็พอ” จับมือหนามาทาบกับมือตัวเองก่อนจะดันมือออกแล้วขยับเข้าหาอีกครั้ง

 

“แล้วเราก็จะเข้าหากันอีกครั้ง คุณแค่ไล้มือขึ้นมาจากด้านหลังแล้วจีบนิ้วโอเค เท่านี้ก็พอแล้ว ไม่ต้องลูบลงน้ำหนักแล้วกอดเอวผมแบบนี้...มันเต้นต่อไม่ได้”

 

“ก็อยากกอดหนิ คุณนี่เอวเล็กจังเลยเนอะ” คุณเทรนเนอร์ถึงกับหยุดหายใจไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกศิษย์ที่ทำวีรกรรมขโมยจูบเขาไปเมื่อคืนก่อน ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ นึกขอบคุณสวรรค์ที่พวกทีมงานกลับกันไปหมดแล้ว ส่วนที่ซ้อมกันอยู่สองคนนี่ก็แค่แก้ไลน์เล็กๆน้อยๆเท่านั้น

 

“คุณนี่ปากว่ามือถึงตลอดเลยนะ ชาติที่แล้วเกิดเป็นปลาหมึกหรือไง?”

 

“ก็เป็นเฉพาะกับคุณเท่านั้นแหละ” คนถูกกอดเอวอยู่หลวมๆเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างเพียงคืบ ถึงแม้จะเขินอยู่ไม่น้อย แต่ก็อยากจะจ้องให้ลึกเข้าไปในดวงตาคมเข้ม ว่ามีพิรุธอะไรซ่อนอยู่หรือไม่

 

“สามอาทิตย์...เร็วไปมั้งคุณ”

 

“ไม่เร็วหรอก ถ้าคุณคิดเหมือนผม” เมื่อโดนรุกมาแบบนั้นคุณเทรนเนอร์ก็ถึงกับหน้าร้อนวูบ ซีวอนมองแก้มที่ขึ้นสีระเรื่อแล้วอยากจะก้มลงไปหอมซักฟอด แต่แบบนั้นมันอาจจะเป็นการรุกล้ำอีกฝ่ายเกินไป

 

“ทำไมผมต้องคิดเหมือนคุณด้วยล่ะ” ผลักอีกฝ่ายออกก่อนจะหันหลังเดินหนีแต่มือหนากลับคว้าแขนเรียวเอาไว้แล้วดึงกลับเข้ามาในอ้อมกอดอีกครั้ง คนที่ถูกแรงดึงฉุดเข้ามาตกใจจนเผลอตวัดแขนข้างหนึ่งโอบไหล่กว้างเอาไว้ ในความเงียบที่เกิดขึ้นสองสายตาประสานกันนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้ก่อนจะกระซิบเสียงแผ่ว

 

“ตอนนี้ผมไม่ได้เมานะ...” ทาบทับริมฝีปากลงมาแผ่วเบาก่อนจะถอนออกมาอย่างเชื่องช้าแล้วจ้องมองใบหน้าหวานที่ยังคงพริ้มหลับ

 

“คนปากไม่ตรงกับใจแบบคุณหน่ะ ต้องถามแบบนี้แหละถึงจะรู้คำตอบ” ฮยอกแจลืมตาขึ้นมองอีกฝ่ายที่ยิ้มรอท่าอยู่ก่อนแล้ว กำปั้นเล็กจึงทุบอักที่ต้นแขนคนอวดดี

 

“อวดเก่ง! ขี้เก๊ก!”

 

“แต่รักจริงหวังแต่งนะ”

 

“...........” เจอเข้าไปไม้นั้นก็ไม่รู้จะว่ายังไงกันต่อ คุณเทรนเนอร์จึงทำได้เพียงแค่เสหน้าไปทางอื่น ปล่อยให้นักแสดงสุดหล่อกอดเอวอยู่แบบนั้นเป็นนานกว่าจะผละถอยกันออกมาเมื่อมีสต๊าฟมาเปิดประตูเข้ามาดูว่ามีใครอยู่ในห้องซ้อมอีกไหมเพราะจะปิดห้องแล้ว สองคนที่อยู่กลางห้องกับคนที่อยู่หน้าประตูมองหน้ากันไปมาก่อนที่สต๊าฟกลุ่มนั้นจะรีบลี้ตัวเองหายไป

 

 

ข่าวลือระหว่างคุณเทรนเนอร์กับคุณพระเอกจึงเริ่มขึ้นมานับตั้งแต่วันนั้น... 

 

 

 

 

 

 

 

“อะไรกันหน่ะ อะไรกันหน่ะ”

 

“แล้วมันอะไรกันล่ะ?” หันมามองน้องสาวที่กอดแขนเขาแล้วพูดซ้ำๆอยู่อย่างนั้น ซันนี่นี่ดูเพี้ยนๆนะวันนี้

 

“ไปคบกันตอนไหนบอกน้องมาเดี๋ยวนี้นะ”

 

“คบ? ตอนไหน? ใคร?”

 

“พี่ฮยอกแจกับพี่ซีวอนไงคะ”

 

“บ้าหน่า...”

 

“อย่ามาอำน้องเลยค่ะ ตอนนี้นะรอบตัวพี่สองคนหน่ะ ยิ่งกว่าข้าวใหม่ปลามันซะอีก ซันนี่ว่านะ...พี่ฮยอกแจเต้นแทนซันนี่แบบถาวรไปเลยดีกว่า พี่ฮยอกแจดูเหมาะกับพี่ซีวอนมากกว่าซันนี่อีก”

 

“อย่ามาเนียนอู้ เห็นฮโยฮยอนบอกว่าชอบโดดซ้อมนี่ เต้นได้เรื่องบ้างหรือยัง?”

 

“ได้แล้วล่ะค่ะ อย่าห่วงเลย...ว่าแต่...”

 

“ว่าแต่...?”

 

“ก็ยังสู้พี่ฮยอกแจไม่ได้หรอกค่ะ เต้นสวยกว่าซันนี่เยอะเลย พี่ซีวอนอ่ะมองตาปรอยตลอด ไม่เหมือนตอนซันนี่เต้น พี่ซีวอนบอกว่าเหมือนกำลังเต้นรำกับฮอบบิท”

 

“ฮ่าๆๆ ขนาดนั้นเลย?”

 

“มาหัวเราะน้องอีก!! ทีแต่ก่อนนะ เข้าข้างน้องตลอด พอมีแฟนก็เข้าข้างแฟน พี่ฮยอกแจนี่จริงๆเลย”

 

“แฟนที่ไหนกันเล่า! บอกแล้วว่าอย่าคิดเองเออเอง!!!” สองพี่น้องที่กำลังวิ่งไล่ตีกันไปตามทางเดินเรียกรอยยิ้มจากสต๊าฟภายในบริษัทได้เป็นอย่างดี ฮยอกแจรีบคว้าประตูห้องซ้อมที่น้องสาวกระโดดหนีหายเข้าไปก่อนจะเตรียมโวยลั่น ยัยตัวเล็กนี่ทำเขาเหนื่อยแต่เช้าเลยนะ ถ้าจับได้จะรัวมะเหงกใส่เสียให้เข็ด!

 

“ซันนี่!!...ยะ...หยุด...” ขาเรียวชะงักค้างเมื่อเห็นกำบังที่น้องสาวตัวดีวิ่งเข้าไปหลบอยู่ข้างหลัง นัยน์ตาเรียวเบิกกว้างเมื่อเห็นรอยยิ้มคุ้นตาที่อีกฝ่ายส่งมาให้

 

“ยังวิ่งไล่จับกันเป็นเด็กๆอีกหรอพี่น้องสองคนนี้” เสียงหัวเราะที่ได้ยินยังคงเขย่าหัวใจของฮยอกแจได้ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะผ่านล่วงเลยไปกี่ปี...ก็ยังคงเหมือนเดิม...ไม่เปลี่ยน...

 

“อะไรกัน นายไม่คิดจะทักทายฉันบ้างหรอ?” อีกฝ่ายยังคงเอ่ยเสียงเย้าเมื่อคุณเทรนเนอร์ยังคงเงียบ

 

“ไม่ได้เจอกันตั้งห้าปี กลายเป็นคุณเทรนเนอร์ไปซะแล้ว คอเลยแข็งคุยเล่นกับนักร้องในสังกัดไม่ได้หรือยังไง? อย่างน้อยเราก็เป็นเด็กเทรนมาด้วยกันนะฮยอกแจ?...หืม?...ว่ายังไง?...พ่อไก่แจ้?...” คนถูกแหย่เพียงแค่ถอนใจเบาๆก่อนจะเอ่ยตอบเสียงแผ่ว

 

“ไม่ได้คอแข็งขนาดนั้น แต่จู่ๆเธอก็มาที่บริษัท...ก็เลยตกใจนิดหน่อย” หญิงสาวหัวเราะอย่างอารมณ์ดีพลางวาดแขนกอดคอเพื่อนรักที่เป็นเด็กเทรนร่วมกันมานานปีก่อนที่จะแยกย้ายไปคนเส้นทางในวงการบันเทิง

 

“ที่กลับมาเนี่ย เพราะมีเรื่องให้ช่วย...ถ้าไม่ใช่นาย...มันไม่ใช่จริงๆ...ต้องนายเท่านั้น...ฮยอกแจ”

 

“ช่วย? ให้ช่วยอะไร?”

 

“เป็นคู่ให้ฉันหน่อยสิ...”

 

“อะ...อะไรนะ!!” หัวใจของฮยอกแจหลบวูบไปอยู่ที่ปลายเท้าเมื่อสบกับดวงตาเรียวสวยที่จ้องมองมา ริมฝีปากสีชมพูอ่อนคลี่ยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยย้ำความตั้งใจของตัวเอง

 

“คนที่จะเป็นคู่ให้ฉันได้...มีแต่นายเท่านั้น”

 

 

 

 

“...โบอา...”

 

 

 

 

TBC

 

 

ทิ้งเรื่องนี้ไปนานมว๊ากกกกกกกกกก นานจนพล็อตตอนกลางของเรื่องเปลี่ยนไปแบบหน้ามือหลังมือเลยทีเดียว

จาก I wanna love you เริ่มจะกลายเป็น Only one แล้วตอนหน้าก็จะผสมรวมกันออกมาเป็น Only you (?) 555+

โอเค...ไม่ดองแล้ว...(จะพยายาม)ไม่ดองแล้วจ้า -///-

edit @ 8 Nov 2012 21:53:16 by kobamura

Comment

Comment:

Tweet

ชอบจังเลยค่ะ

#5 By Kookka (103.7.57.18|115.67.66.151) on 2013-03-18 21:02

แล้วน้องฮยอกจะตัดสินใจเป็นคู่เต้นให้ใครล่ะทีนี้ ยังรอลุ้นตอนจบอยู่นะ
ไรท์เตอร์รีบว่างๆเคลียร์คิวมาต่อให้จบนะคะ แบบนี้มันคาใจจริงจัง

#4 By amiko (103.7.57.18|101.109.58.5) on 2013-02-21 15:38

โฮกกกกกกกก อิจฉาพ่อพระเอก
อยากสครีมดังๆกลางห้องเรียน
ถ้าคุณเทรนเนอร์จะน่ารักขนทดนั้น
ก็จัดการไปเถอะค่ะคุณพระเอก -/////////////-

ไม่จัดเค้าจัดให้นะ!! (ทำหน้าหื่น)

ป้าโบโผล่มาทำมายยยยยย

เดี๋ยวปั๊ดให้พ่อพระเอกกัดคอ

โฮรกกกกกกดกกกกกกกกกกกกกก

#3 By Raiinnie (103.7.57.18|10.176.161.21, 202.28.118.118) on 2013-01-17 10:48

3อาทิตย์เองเหรอ ความสนิทสนมดูเหมือน3เดือนนะ เพราะการตีสนิทแบบถึงเนื้อถึงตัวของคุณพระเอกใช่มะ 55555
ชอบตอนที่ยิ่งนับวันคุณพระเอกก็ยิ่งเต้นได้เข้าถึงอารมณ์เพลงได้มากขึ้นเรื่อยๆ มันให้ความรู้สึกเซ็กซี่มากๆ >////<~
คุณพระเอกของเรา กำลังจะโดนมารผจญ ท่าทางคุณเทรนเนอร์จะหวั่นไหวไปกับโบอามิใช่น้อยเหมือนเป็นคนเคยสนิทหรือไร?sad smile

#2 By YC (103.7.57.18|118.173.91.97) on 2012-12-20 03:53

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!
เจ๊บัว....มาได้ไงเนี่ยะ?
อย่าบอกนะว่าเจ๊บัวจะเป็นตัวแปรที่ทำให้ความรักของคุณพระเอกกับคุณเทรนเนอร์สั่นคลอน (ว่าแต่คุณพระเอกกับคุณเทรนเนอร์สรุปแล้วว่าเป็นแฟนกันรึยัง?...จูบไปแล้วด้วยตั้ง 2 ครั้ง) 
ไม่อยากจะเดา เจ๊บัวอยากได้คุณเทรนเนอร์ไปเต้นคู่ในงานฉลองวันเกิดค่ายใช่ไหม? แหม!!! 2 คู่(คุณพระเอกกับน้องซันนี่และคุณเทรนเนอร์กับเจ๊บัว) กับเพลง 2 เพลงที่ชอบ เปลี่ยนเป็น 1 คู่(คุณพระเอกกับคุณเทรนเนอร์)กับ 2 เพลงที่ชอบได้ไหม? (แหม!! ตอนนี้กำลังจินตนาการถึงชุดที่ฮยอกแจจะต้องใส่แล้วนะ)  ไม่ใช่ว่าตอนหน้าจะมีเพลง Sorry Sorry Answer  หรอกนะ? (มันคงจะไม่ใช่หรอกมั้ง?) ถ้าเต้นเพลงนี้ด้วย ขอเวลาเติมเลือดให้ร่างกายล่วงหน้าก่อนแล้วกัน

#1 By คุณป้าข้างบ้าน (103.7.57.18|182.52.189.140) on 2012-11-08 23:15